نه اینکه فکر کنید موضوع یک رابطه ی آنچنانی است که در کتاب ها بنویسند یا در سینما و یا جدیدا DVDنشان دهند ! نه اصلا این طور نیست ! اصلا طور دیگری هم نیست ! فقط آن جوری است که باید باشد ٬ یا شاید هم نباید باشد !

خوب رفیقه ی رفیق ما ٬ بسیار زیباست ٬ نه به چشم خواهری ها ! اتفاقا دقیقا به چشم خاطرخواهی .

تو دل برو و دوست داشتنی . با لبخند همیشگی که می تواند تمام یخ های قطبین را به سادگی آب خوردن آب کند . و چشم هایش که مانند دختران ساده ی روستایی وقت حرف زدن از آدم پنهانشان می کند ٬ انگار که گوهرهایی هستند که نباید هر کسی ببیندشان . دست هایش را وقت حرف زدن زیاد تکان نمی دهد . ژست نمی گیرد . بوی خودش را می دهد ٬ نه صابون و عطر و کرم . و همه ی اینها را وقتی دارد ٬ که رفیقه ی رفیق من است .

 

زندگی می گذرد . مثل همه ی آشفتگی ها ٬ مثل تک تک سیلاب هایی که در کنار هم معنایی جز توهین به شخصیت آدم را پیدا نمی کنند  . سال هفتاد یا هفتاد و یک به تبریز رفتم ٬ تا از آنجا راهی آنکارا شوم و سر رشته ی زندگی را آن ور پیدا کنم . مسافر آمریکا نبودم ٬ آنجا همه چیز در بی معنی ای مطلق غرق شده بود . بوی کوکا و مکدونالد می داد . راه من به برلین می رسید و از آنجا کلن .

وسط یک مشت ایرانی که فارسی را از یاد برده اند و یک مشت آلمانی که انسانیت را ! وسط دروغ های خوش رنگ و حقیقت هایی که ترجیح می دهی دروغ باشند . روشن فکر نبودم . و به هیچ فرقه ای تعلق نداشتم . از سیاست آن قدر می دانستم که همه ی ایرانی ها می دانند . اهل هنر و فلسفه و بد تر از همه ادبیات هم نبودم . آدم کاری ای هم به حساب نمی آمدم و این ها در کنار هم ٬ اگر مکملی برای بدبختی نباشند ٬ فیتیله ی آن را می توانند روشن کنند . شمارش معکوس شروع شده بود . چندرغاز پول و کوله باری از تاسف  ٬ همه آن چیزی بود که در ته ساک چرمی ام پیدا می شد . راهی نمانده بود . در چنین وضعیتی روزی رفیقی قدیمی را در خیابان دیدم . اینجا در غربت ٬ همه برایت فامیل به حساب می آیند . به خصوص اگر ظاهرت نشانی از بدبختی ات ندهد .

 

 رفیق قدیمی ٬ همان بود که حالا رفیقه اش چشم من را گرفته بود . مانند کورسوی امیدی که در کتابها می نویسند ٬ بر تاریکی وضعیت من می تابید .  یک سال بود که در آلمان با رفیق من زندگی می کرد . هم خانه بودند و به سبک آنجا ازدواج نکرده بودند . مردانگی و لوتی گری حکم می کرد به کسی که از آن رفیقت است ٬ مانند خواهرت نگاه کنی ٬ مقدس تر از تخم چشم ات . اما من در بند مردانگی نبودم . در بند هیچ چیز نبودم . دنیا خودش به قدر کافی بند داشت . تنها سوال این بود که او هم همان گونه که من دلبسته شدم ٬ دل به من بسته است ٬ یا نه ؟ جواب مثبت بود . اخلاقیات او را هم جلب نکرده بود . از آدمی مثل من که هیچ ها احاطه اش کرده بودند ٬ خوشش می آمد . ماجرا حسن دیگری هم داشت . در آلمان خراب شده ٬ هم آشنا زیاد داشت ٬ هم پول . شانس به خانه من می آمد . با کوله باری از خوشی ها . زندگی هنوز هم به همان مزخرفی ادامه داشت . قرار هم نبود تغییر خاصی کند . فقط خوشی هایش بیشتر شده بود .

 

همان طور که گفتم داستان از آن رابطه های آنچنانی هم نبود ٬ چندی که گذشت با رفیقه ام به هم زدیم . او راه خودش را رفت و من هم راه خودم را . البته راهی در کار نبود . مقصدی نداشتم . اگر در ایران هم بود فرقی نمی کرد . اصلا چون راهی نبود به آلمان رفته بودم . شاید طرفداران سر سخت نظام خانواده خوششان نیاید ٬ یا اخلاق گراهای پر چانه که برای اخلاقی یا غیر اخلاقی نشان دادن هر چیز یک ساعت تمام لاطائلات به هم می بافند . اما موضوع همین بود ٬ به همین سادگی . و گفتنش نه از باب خالی کردن عقده ای ٬ توجیه کردن چیزی ٬ یا چه می دانم رفع عذاب وجدان ٬ که صرفا به خاطر یادآوری این نکته بود که زیاد هم غصه خیلی چیزها را نخورید .